Znaczenie aktywności fizycznej w chorobie Parkinsona

STRESZCZENIE Od wielu lat badania kliniczne i doświadczalne dostarczają dowodów wskazujących, że ćwiczenia fizyczne opóźniają postęp zaburzeń ruchowych w chorobie Parkinsona (PD, Parkinson’s disease) i wydłużają funkcjonalną niezależność chorego. W 2011 roku uznano ćwiczenia fizyczne za terapię dodatkową possibly useful w objawowym leczeniu PD. Ćwiczenia mogą także sprzyjać działaniom neuroprotekcyjnym, obniżającym ryzyko wystąpienia choroby. Stosowanie różnych rodzajów ćwiczeń (ćwiczenia oporowe, aerobik, nordic walking, ćwiczenia równowagi i rozciągające, tai-chi) jest najbardziej optymalne dla osób z PD. Na podstawie wyników przeprowadzonych dotychczas badań nie wypracowano jednak jednoznacznej opinii na temat przewagi określonej metody fizjoterapii i czasu jej stosowania. Rozwój badań dotyczących aktywności fizycznej umożliwia poznanie mechanizmów neuroplastyczności w PD związanych z neurotransmisją w układach dopaminergicznym i glutaminergicznym. Badania wskazują na udział czynników troficznych, takich jak mózgowy czynnik neurotroficzny, czynnik wzrostu fibroblastów i glejowy czynnik neurotroficzny. W pracy przedstawiono wyniki badań i aktualne poglądy dotyczące tych zagadnień. 

Kliknij poniżej, aby wczytać pełny tekst:

Polski Przegląd Neurologiczny 2014; 10 (2): XX–XX.


powrót do informatora

© Krakowskie Stowarzyszenie Osób Dotkniętych Chorobą Parkinsona 2010. Wszelkie prawa zastrzeżone.